Brief in, brief out

Hopelik het ek nou klaar gemoan vir ‘n rukkie.  Dinge gaan bietjie beter.  Ek kan asemhaal. 

 

Die baba kom in November as alles goed verloop.  Omdat ons nog nie weet of dit ‘n hy of ‘n sy is nie, heet die dingetjie vir nou Stoffel.  Die ander helfte wil die horries kry as ek na die baba as Stoffel verwys, maar dis nou maar hoe dit is.  As my ma bel vra sy hoe dit met Stoffel gaan.  Ons het die naweke op name besluit.  Dis waarskynlik nie vir almal ewe mooi nie, maar ons het gecompromise sover op twee meisie en twee seuns name. 

Meisiename:  Tatiana Azaria

Seunsname:  Kenrick Matthew

 

Soos wat ek myself ken gaan die name nog ‘n duisend keer verander voordat Stoffeltjie sy/haar opwagting maak.  Stoffel is veronderstel om al meer as 3cm groot te wees.  Behalwe vir die feit dat ek ooremosioneel is en dat alles stink (koffie, pasteie, kos, petrol, enige iets) verloop alles goed.  Ons het Stoffel se hartklop gehoor toe ons laas maand by die dokter was.  Dit was amazing.  ‘n Hele 141 “beats” per minuut. 

 

Wat moet gebeur, sal gebeur.

The Great Escape

Hierdie blog was vir so lank my uitlaatklep.  Een wat ek vir die laaste ruk verskriklik afskeep.  Ek is jammer.  Persoonlike blogs wat net gaan oor ‘n gekerm oor hoe sleg die lewe is werk nie vir my nie.

 

Ek dink ek maak reg om oor ‘n paar maande ‘n enkelma te wees.  Ek is moeg.  Dit gaan kak by die huis.  Ek kan nie dink hoe om dit mooier te stel nie.  Sal ek my kind ‘n onreg aandoen om te loop?  Sal ek goed genoeg vir hom/haar kan sorg?  Dinge gaan rerig nie goed nie en ek weet nie wat om te doen nie.  Ek is besig om my escape te beplan vir die einde van die maand (Dit klink verskriklik om dit so te stel).  Ek kan nie nou loop nie, moet wag vir my salaris.  Ek is doodmoeg en verby gatvol.  Kan ‘n mens regtig iets laat werk wat nie meer reg voel nie?  Iets wat jou stukkie vir stukkie doodmaak elke dag?  Dalk is ek besig om te oorreageer.  Moet ek nie maar wag en dinge probeer uitsorteer nie.  Ek weet dit sal nooit werk nie.  Ek kan nie vir iemand anders sorg wat nie ‘n plan wil maak om by te dra nie.  Ek kan nie die enigste verantwoordelike, rasionele persoon in ‘n verhouding wees nie.  Ek voel soos ‘n dier in ‘n hok wat nie kan wag om te ontsnap of vrygelaat te word nie.  Ek sal nie vir ‘n aborsie gaan nie.  Ek weet nie watter kant toe nie.  Ek wil nie loop net om omgepraat te word en later weer terug te gaan nie.  As ek gaan moet dit klaar wees, verby wees, finaal.  Ek wil asem haal.  Ek versmoor.  Enige iemand met raad?  Ek dink ek weet seker klaar wat ek moet doen, ek soek seker net confirmation of dalk ‘n goeie uitskel om my by te kry?  Enige iemand?